Vertrouwen, het nieuwe veilig?

Het leven opnieuw uitvinden met angst op de achtergrond

Het rare aan angst is dat het je hele leven overneemt als je niet oppast. Soms gaat dat met grof geweld. Maar soms ook heel subtiel. De angst wordt steeds groter en je comfortzone steeds kleiner. En die route gaat veel makkelijker de slechte kant op dan de goede. Eigenlijk wel apart, dat gaat met veel dingen zo in het leven. De weg naar ongezonder eten, zelfdestructie, dat soort dingen, gaat een stuk makkelijker dan de weg naar gezond, fit en succesvol. Wat zou daar de reden van zijn? Dat het je bevestigt in een negatieve kernovertuiging ofzo?

Maar het wordt ook een gewoonte. Alsof je een soort van automatisch reageert op situaties, omdat die link er nou eenmaal ligt.

Maar met dit verhaal wil ik de andere kant op.

Ik dacht altijd dat de angst weg moest. Dat het leven dan kon beginnen. En in zekere zin is dat ook zo. Ik bedoel, de vormen die het eerst aannam, daar viel ook niet mee te leven. Het was overleven en niet meer dan dat. De dag door zien te komen. En daarna de nacht.

Daarom kan het zo mateloos frustrerend zijn als mensen zeggen dat je het gewoon anders moet bekijken, of zoiets. Of dat je het zelf creëert door negatief te denken.

Maar vanaf het moment dat het wél weer een beetje te managen is wordt het een valkuil om te denken dat die angst eerst weg moet. Kijk, ik wil natuurlijk niets liever dan gewoon van dingen genieten zonder dat gevoel dat steeds aan de deur klopt. Maar het is niet realistisch om te denken dat een gevoel, dat in mijn eigen vertrouwde omgeving nog steeds af en toe opduikt, ineens verdwenen is bij situaties buiten mijn comfortzone.

Als ik daarop ga wachten, kan ik wachten tot ik dood ben. En dat wil ik niet😉

Daarbij is angst natuurlijk ook gewoon een normale emotie, die nou eenmaal voorbijkomt in het dagelijkse leven. Ik moet ook accepteren dat mijn systeem vrij strak staat afgesteld én dat iedere vorm van spanning gelijk geïnterpreteerd wordt als het begin van het einde. Door mijzelf dan bedoel ik. Dus bewustwording is (zoals altijd) de sleutel.

Maar als je leven eerst helemaal ingericht is rondom (schijn)veiligheid, en je bepaalt vervolgens dat het wel of niet voelen van angst niet langer de leidraad is, dan komt vervolgens de vraag: wat dan wel?

Wat is dan wel de leidraad?

Vertrouwen hebben en doen waar je zin in hebt? Wat je leuk vindt? Maar hoe kom je daar dan achter?

Welke dingen vind ik leuk, maar heb ik nooit gedaan vanwege de angst? Waar word ik enthousiast van? Bestaat er zoiets als onbegrensd dromen?

Als ik terugkijk, moesten mijn keuzes altijd aan een aantal voorwaarden voldoen, in het kader van de (schijn)veiligheid. Ik moest weg kunnen. Ik moest in de buurt van mijn veilige omgeving blijven. En vooral: niemand mocht iets aan me merken.

Ik begon ooit aan een baan in de jeugdzorg, omdat ik zeker wist dat ik met mensen wilde werken. Maar ik kwam al snel tot de conclusie dat ik eerst mijn eigen shit moest oplossen voordat dat een optie was. Maar in mijn hoofd werd dat al snel: ik mag geen angst meer voelen voor ik weer zoiets ga ondernemen.

En als dat gaat gelden voor alles wat je doet wordt de wereld ongemerkt steeds kleiner. Want je kan je zelf nog best wel goed voor de gek houden in de zin van: Ik doe gewoon wat me leuk lijkt. Maar intussen is het dan al subtiel verschoven naar: ik doe waar ik me comfortabel bij voel. En dat is heel iets anders.

Maar zoals gezegd: in het begin is het overleven. En dan is op die manier functioneren ook de enige manier om het vol te houden. (Wat achteraf misschien minder positief is dan het klinkt).

Nouja, de kern van het hele verhaal: gaan doen wat me leuk lijkt, maar nooit gedaan heb vanwege de angst, om te kijken of ik het werkelijk leuk vind?

Dus misschien wordt het reizen over de wereld om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik dat helemaal kut vind. Maar dat is dan wel iets dat ik heb kunnen erváren.

En hoe dan met de angst op de achtergrond?

Misschien met vertrouwen op de voorgrond?

Ik heb in ieder geval weer gesolliciteerd op een baan in de GGZ. Met mensen werken. Niet omdat de angst weg is. Maar juist omdat die niet weg hóeft. Omdat ik ook angst kan voelen en tegelijkertijd kan leven. En dat misschien ook aan anderen kan laten zien. Kijken of ik dat leuk vind!