Vrijheid

Ik was vroeger echt een paardenmeisje. Ik zeg vroeger, maar ik ben nog steeds een paardenmeisje, al zijn er op dit moment even geen paarden in mijn leven.

Paarden staan voor mij symbool voor vrijheid. Niet alleen vanwege hun prachtige, wilde, ongetemde uitstraling waar veel mensen ze mee associëren.

Maar meer nog door het gevoel dat ze me geven. Hun warmte, geur, die heerlijke zoetige, geruststellende, nergens mee te vergelijken, typische paardengeur. Hoe ingewikkeld het leven ook kon zijn, de paarden waren een plek om tot rust te komen, om helemaal uit mijn hoofd te komen, om te zijn en te verbinden. De warme adem in mijn gezicht. Die grote, machtige spieren. Het hypnotiserende geluid van hooi kauwende kaken.

Uren kon ik bezig zijn, zonder ook maar ergens over na te denken. Van stallen mesten en vegen tot het ontwarren van staarten, haartje voor haartje. We trokken het bos in. Adrenaline door snoeihard te galopperen, met een enthousiast kloppend hart en tranende ogen door de wind. En helemaal ontspannen, aan een lang teugeltje stappend tussen de weilanden.

Vrijheid. Het verlangen blijft. Tijd om dat weer ruimte te geven.