Grensoverschrijdend

Het is 2024. Het is op persoonlijk gebied een klote jaar. Voor mijn gevoel is het belangrijk dat ik een move maak. Ik ben de afgelopen jaren heel hard bezig geweest om stappen te zetten qua reizen, en het wordt tijd om dat uit te breiden. Het heeft bloed, zweet en een heleboel tranen gekost voor ik weer in de trein zat na 15 jaar ofzo, en ik wil het nu voor iets leuks inzetten. Maar, iets ‘leuks’ betekent ook vaak iets buiten mijn comfortzone, en dus ook iets spannends. Ik zet hoog in, en besluit met de trein te gaan rondreizen naar Duitsland, Denemarken en Zweden. Een beetje twijfels heb ik wel, om meerdere redenen. De eerste is dat ik de trein nog steeds helemaal niet comfortabel vind en het nog altijd veel moeite kost om langere stukken te doen. De tweede is dat ik alleen ga. En hoewel ik het meestal wel prettig vind om alleen te zijn, en helemaal als ik me angstig voel- dan hoef ik geen rekening met iemand anders te houden-, vind ik het ook wel spannend om ergens alleen in het buitenland te staan terwijl ik me slecht voel. Ben ik dan wel in staat om…eeh,  niet door te draaien?

Het lijkt me een goed plan om dit eerst even een beetje te testen. Voor ik op vakantie ga plan ik eerst een midweekje Texel. Ik ga met de trein, boot en bus naar m’n bestemming. Dat gaat aardig volgens plan. En ergens ben ik wel blij met mezelf, want dit was een paar jaar geleden  nog ondenkbaar geweest. Al dat gedoe met die trein is dus wel ergens goed voor geweest. Het probleem is een beetje: echt opgelost is het nog steeds niet. Ja, ik ben inmiddels in staat om weer de trein of bus ergens naartoe te pakken. Maar alleen als het ding na maximaal 10 minuten ofzo ook weer ergens stopt. Is die ‘ontsnappingsmogelijkheid’ er niet, dan is het probleem nog net zo groot als dat het jaren geleden was. Ik raak in paniek en wil eruit. Op de boot voelt het een beetje anders. Dat ding is zo groot, je kan binnenblijven of naar buiten, er zijn toiletten, een restaurant en je kunt je ook nog helemaal afzonderen waar de auto’s staan beneden bijvoorbeeld. Bovendien is de overtocht naar Texel een minuut of 20, het is te overzien. Op Texel voel ik me goed. Ik wandel veel, ga naar het strand, ga lekker lunchen en borrelen bij een beachclub. Ik huur een fiets om meer van het eiland te ontdekken. Wandelend op het strand merk ik op dat ik echt ontspanning voel, en dat is een vreemde gewaarwording.

Ik kom wel steeds meer tot de conclusie dat ik echt niet klaar ben voor een treinrondreis in het buitenland in m’n eentje. Maar ik heb iets te bewijzen aan mezelf, ik heb dat dit jaar echt nodig en het er gewoon helemaal bij laten zitten voelt zo enorm als falen. Het kan niet in mijn hoofd. Ik besluit de trein te laten voor wat het is, en met de auto te gaan. Mijn oude autootje die zeker niet vrij van problemen is. Sterker nog, als hij even stationair moet draaien gaat hij aan de kook. In mijn omgeving zeg ik dat ik niet met de trein ga, omdat het naar Texel al zo’n gedoe was. En ik geen zin heb om afhankelijk te zijn van ov met vertragingen en dergelijke. Maar als ik dan zeg dat ik met mijn oude brikkie op pad ga kijken mensen me aan alsof ik gek ben geworden. Dúrf je dat?

Ok, misschien is het ook een beetje vreemd. Ik durf niet met een comfortabele trein via Duitsland en Denemarken naar Zweden te reizen. Omdat ik dan voor langere stukken in die trein zit en er niet uit kan als ik dat wil. Omdat ik denk dat ik dan in paniek raak en mezelf niet onder controle krijg en weer rustig word. Maar ik durf wel met mijn oude autootje, waarvan ik wéét dat hij aan de kook gaat zodra ik echt in een file terechtkom ernaartoe te rijden. En ik neem het risico dat hij er echt helemaal mee ophoud en ik dus op een andere manier weer thuis zal moeten zien te komen. Wat dan dus waarschijnlijk wel met het openbaar vervoer zal moeten zijn. Ik vertrouw er gewoon op dat het wel goed gaat. En er is blijkbaar ergens dus ook wel vertrouwen dat het goed komt mocht hij er wel mee ophouden. Dan heb ik ook gewoon geen keus.

Dus, de keuze is op de auto gevallen. Ik rijd via Duitsland naar Denemarken, met enorme mazzel redelijk filevrij. Als ik bij Hamburg de enorme file de andere kant op zie neem ik me vast voor om de terugweg een andere route te kiezen. Bij de grens met Denemarken word ik er tussenuit gevist en mijn auto wordt grondig geïnspecteerd. Ze blijven maar vragen waar ik naar toe ga, waarom, en of ik dat kan aantonen. Het is blijkbaar moeilijk te geloven dat een vrouw voor de lol met dit oude barrel in haar eentje naar Denemarken rijdt om vakantie te vieren.

Aangekomen op de plek van bestemming blijken er andere mensen in mijn kamer te verblijven. Het is een grote b&b, en de eigenaresse is naar een evenement. Nadat ik haar op alle mogelijke manieren heb geprobeerd te bereiken besluit ik me maar gewoon een kamer toe te eigenen. Ik heb een heerlijke week en merk dat ik het fijn vind om helemaal mijn eigen ding te kunnen doen, zoals lekker rondlopen zonder plan en gewoon te zien wat er op mijn pad komt. Goed, sommige dingen zouden misschien leuker zijn met iemand om het mee te delen. Ik merk dat vooral op het terras en wanneer ik wat ga eten.

Op de terugweg vermijd ik Hamburg en rijd via de kust. Ik blijf een paar dagen in Travemünde (een stadsdeel van de plaats Lübeck). Het is er heerlijk om te wandelen. Ik zit er ’s avonds op een bankje aan de haven met een ijsje, en kijk hoe de veerboten langzaam de zee op varen.
Als ik weer thuis ben, voelt het alsof ik een grens over ben gegaan – niet alleen letterlijk, maar ook in mezelf. Het ging misschien niet zoals ik het eerst had bedacht, maar ik ben wél gegaan. Voor nu is dat genoeg. De volgende stap komt later wel. Intens was het wel. Ik ben aan vakantie toe 😉