Hoe groot is mijn wereld?
Ik ben altijd ‘aan’ gegaan van het idee om de wereld over te reizen. Het lijkt me geweldig om alles te ontdekken. Het hele idee is lang naar de achtergrond verdrongen. Want hoe leuk het idee ook klinkt om angst gewoon lekker met je mee te nemen. Die angst moet wel eerst een beetje te managen zijn. Maar nu dat het geval is komen de reiskriebels ook weer terug. En nadat ik een paar keer alleen op pad ben geweest, komt nu het samen reizen op de kaart. Al eerder heb ik met een vriendin het plan besproken om eens een korte vlucht te maken (een héle korte wat mij betreft, aangezien ik bij ritjes langer dan een kwartier in de trein ook nog steeds op tilt sla). Hier kan je er meer over lezen: Ontspoord (deel 1) Maar oefening baart kunst, en als ik het 1x overleef moet een volgende keer ook lukken. Is het idee nu ik nog veilig thuis op de bank zit 😉
Maar daarnaast heeft cupido weer eens raak geschoten (ik begon al ernstig te twijfelen aan z’n pijl en boog kunsten), en samen de wereld over trekken is vast veel gezelliger. Ik zeg ‘vast’, want de ervaring moet nog komen wat dat betreft. Tot nu toe ben ik in gezelschap vooral bezig geweest met ‘normaal doen’ en vooral niet de vakantie van de ander willen verzieken.
Dat ik dan zelf vooral aan het overleven en aftellen was deed er niet eens echt toe.
Waar wil je naartoe? vraagt mijn vriend. Ik merk op dat ik het blijkbaar moeilijk vind om daar met een open vizier naar te kijken. Mijn hele denkproces is ingericht rondom ‘veiligheid’. Wat is te managen, in plaats van: wat vind ik leuk? Wat zou ik echt graag willen ontdekken? Nieuw Zeeland komt in me op, Australië. Ik negeer de gedachten die uitrekenen hoe ver dit vliegen en van huis is. Ze proberen te vertellen dat ik dan echt, écht een probleem heb, als ik in paniek raak, en niet kan reguleren.
Ik bedoel, visualiseren moet kunnen toch? Maar als ik die angst weg denk kom ik tot de conclusie dat ik eigenlijk álles wel wil zien. Want alles waar ik zogenaamd niet persé naar toe wil, zijn gewoon de plekken waar ik me qua angst minder veilig voel, waar ik het gevoel heb dat ik minder controle heb. Want ik ben me er prima van bewust dat die controle sowieso een illusie is. Nou ja, ik kan het mezelf niet kwalijk nemen, het voelt gewoon soms fijn om in ieder geval ergens (de illusie van) grip op te hebben. Maar hoe groot is mijn wereld dan? Neemt die ruimte binnen én buiten exponentieel toe als dit geloof wegvalt?
Omdat het misschien wel een goed idee is om de zaken in stappen aan te pakken, en niet in alles of niks te denken, kiezen we voor een roadtripje om mee te beginnen. Naar Frankrijk. Over een paar weken gaat het gebeuren. Het is niet dat ik niet eerder zoiets heb ondernomen, met angst. Maar het gaat wel voor het eerst zijn zonder verdoven. Voor het eerst met voelen. En voor het eerst met delen. Mijn grote onderzoeksvraag zal zijn: Wat heb ik onderweg nodig om mezelf veilig te voelen? En hoe kan ik ervoor zorgen dat ik daar toegang tot heb, waar ter wereld ik ook ben? Met een antwoord daarop kan het grote avontuur beginnen. Of beter: kan een volgende stap gezet worden. Ik kan niet wachten. Voor deze ben ik in ieder geval vast helemaal klaar.
