Oefenen in aandacht (met een potlood)
Een jaar of 10 geleden begon ik met tekenen. Ik zat niet zo goed in mijn vel, voelde me niet op mijn plek op het werk (hallo rode draad) en creatief bezig zijn hielp me altijd wel om een beetje uit mijn hoofd te komen. Tekenen leek me leuk om te doen. Je hebt niet veel nodig om te beginnen. En omdat ik de neiging heb om bij een nieuwe hobby meteen een halve professionele uitrusting aan te schaffen, voelde dit ook als een veilige keuze.
Ik begon met video’s op Youtube. Vooral van Kirsty Partridge heb ik er heel wat gekeken. Uren heb ik naar haar zitten luisteren en geprobeerd om de video’s te volgen op papier. Het heeft me veel geholpen en geleerd, en de technieken pas ik nog steeds toe op mijn eigen tekeningen, al heb ik er inmiddels mijn eigen draai aan gegeven.
Tekenen gaat over goed kijken.
Er hoeft maar heel subtiel iets te verschuiven en het hele perspectief verandert. Het kan er het ene moment helemaal kloppend uitzien en het volgende moment gewoon…raar. Uit verhouding, of ineens met een totaal andere blik. Omdat ik een lijntje heb geplaatst wat er niet hoort, of een schaduw die verkeerd valt. Observeren zit wel een beetje in me. Maar tekenen helpt me om met een open blik te blijven kijken.
Te kijken naar wat ik écht zie, in plaats van wat ik denk te zien. Ons hoofd vult namelijk graag in. Denk dat het ook menselijk is. Je leert op basis van ervaringen. Maar daardoor wijkt de werkelijkheid soms behoorlijk af van je verwachting. In hoe mensen reageren bijvoorbeeld. Dus het loont om je bewust te zijn van die neiging en met een frisse blik te kijken. Naar het object van je tekening dus in dit geval 😉. Maar eigenlijk ook daarbuiten.
Tekenen gaat ook over vertragen. Je kunt het proces niet versnellen. Het gaat zoals het gaat. Het is overgave aan het moment. Ik kan het altijd precies merken als mijn hoofd zich ermee gaat bemoeien. Dan wil ik dat het af is, of in ieder geval dat het ergens op gaat lijken. Dat levert onherroepelijk frustratie op. Het enige dat werkt, is me aanpassen aan het tempo van de tekening, en gewoon doorgaan. Ook als het (nog) niet mooi is en er geen schot in lijkt te zitten. Vertrouwen hebben in het proces. Wanneer het lukt om me over te geven aan het proces, ontstaat er zoiets als flow. Dan zijn er ineens uren voorbij. En dan kan het ook ineens zo zijn dat er een inzicht naar boven komt over heel andere dingen die spelen.
Tekenen heeft zo veel raakvlakken met mindfulness. En ik vind het leuk (en soms helemaal niet leuk) om te zien hoe thema’s uit het dagelijkse leven ook terugkomen in het maakproces. Want hoe meer prestatiedruk je zet op een creatief proces, hoe meer je het om zeep helpt. Het hoeft niet altijd perfect. Het gaat er eigenlijk niet eens om of het mooi wordt. Het gaat om het proces.
In theorie dan.
In de praktijk zit ik mezelf daar nog regelmatig in de weg. Want ik wil toch dat het ergens op lijkt. Iets moois maken. Die controle een beetje vasthouden. Een beetje sturen op het resultaat.
Maar goed, al doende leert men.
Dus bij deze. Oefenen in loslaten.
