Gewoon geld verdienen?
In een vorige blog, Nieuwe baan, oude angst , schreef ik over het beginnen aan een nieuwe baan met oude angsten op de achtergrond.
Maar eerlijk gezegd speelt er nog iets anders mee. Iets wat al veel langer terugkomt dan alleen die angst.
Werk is altijd wel een beetje een ding geweest. Ik heb echt ontelbare baantjes gehad. Zodra het nieuwe eraf is komt er een soort verveling opzetten. Het voelt dan zwaar om te gaan, het verzet begint te groeien. Soms al heel snel.
Ik kan me herinneren dat ik in mijn puberjaren bijvoorbeeld baantjes in de kas had, of in een fabriek. Maar na een paar weken ging het echt niet meer, het lukte me niet meer om mezelf nog uit bed te slepen.
Dat veranderde toen ik met dieren ging werken. Om te voeren of te melken stond ik met liefde om 5 uur op. Maar na een aantal jaren besloot ik toch dat een grote mensenbaan misschien beter was en bleven de dieren voor thuis.
En daar begon het gedoe weer.
Door het volgen van opleidingen lukte het vaak om wat langer geïnteresseerd te blijven. Maar eerlijk is eerlijk, ook in opleidingen ben ik vaak voortijdig afgehaakt. Geloof me, het stoort mijzelf nog het meest.
En ik begrijp de mensen die zeggen: joh, een baan is nou eenmaal niet altijd leuk. En je moet gewoon je geld verdienen.
Ik wilde dat ik er zo in kon staan, het zou alles een stuk makkelijker maken. Want ik kan dat in mijn hoofd prima tegen mezelf zeggen, maar de uitwerking is toch iets anders. Mijn energie keldert tot het nulpunt. Ik voel het verzet fysiek in mijn lijf. Er ontstaat een enorm innerlijk conflict, ik heb het gevoel dat ik niet doe met mijn leven wat ik zou moeten doen.
Maar wat is dat dan?
Wat doe ik hier eigenlijk? Op aarde bedoel ik.
Wat kom ik brengen?
Een jaar of 10 geleden, terwijl ik weer eens ontzettend in de knoop zat met mijn baan, besloot ik in mijn vrije tijd te gaan tekenen. Ik had altijd al wel ergens een creatief projectje lopen, de ene keer knapte ik oude meubeltjes op, de andere keer maakte ik weer hondenriemen.
Tekenen leek me een goed idee om te gaan doen, omdat ik met weinig materialen kon starten.
En daar ontdekte ik voor de eerste keer wat flow is.
’s Morgens na het opstaan ‘even kijken naar hoever ik was’, om vervolgens weer op de klok te kijken om drie uur ’s middags, en ik zat nog steeds in mijn pyjama.
En tekenen ben ik blijven doen. Oké, het is niet meer alleen grafietpotlood. Ik probeer ook te schilderen met acrylverf en mixed media vind ik fantastisch. Maar het tekenen is de basis.
En saai wordt het nooit.
Ik kan laten zien hoe ik de wereld zie, wat er in mij leeft en uiting geven aan van alles wat er voorbijkomt in de wereld. En vaak ben ik zelf verrast door wat er ontstaat. Het beeld in mijn hoofd als ik begin is dan totaal anders dan er uiteindelijk uit komt. Welke, ook voor mij onbekende delen werken daar eigenlijk?
Toch blijft er ook twijfel.
Ik heb talloze tests gedaan om mijn ‘passie’ te vinden. En soms vraag ik me af of het antwoord niet al die tijd vlak onder mijn neus heeft gelegen. Schrijven, tekenen, schilderen.
Maar dan komen er meteen andere gedachten: dat is niet realistisch, daar had je eerder aan moeten beginnen, je hebt er geen opleiding in gedaan. Het is niet goed genoeg. Haal je vooral niks in je hoofd. Zet jezelf niet voor schut. Pijnlijk.
Dus blijf ik klein. Veilig. En luister naar die stemmetjes. Maar dat roept óók weerstand op.
En tegelijkertijd vraag ik me ook iets anders af.
Er zit namelijk een verschil tussen ik wil dit niet en ik kan dit niet.
Het werk waar ik steeds op vastloop voelt vaak als iets wat ik niet wil. Maar de dingen waar mijn energie van aangaat: tekenen, schilderen, schrijven… de weerstand die daar op zit lijkt meer een blokkade. Daar wíl ik juist wel naartoe. En precies daar duikt dus dat andere stuk op. Niet de angst in mijn lijf, maar een stem in mijn hoofd die zegt dat ik niet goed genoeg ben.
En dus vraag ik me inmiddels af: zitten mijn angsten eigenlijk alleen in het fysieke stuk, zoals ik altijd gedacht heb (met de paniekaanvallen en agorafobie)? Of gebruik ik dat soms ook een beetje als excuus om niet echt zichtbaar te hoeven zijn in het leven?….Die gedachte laat me in ieder geval nog niet los.
